Heb je smaak, of heb je iets gewoon vaak genoeg gezien?
Bijgewerkt op: 11 okt
SISTER SAVVY / JOURNAL / ESSAYS
Een tas die je vorige maand nog lelijk vond, staat ineens in je winkelmandje. Misschien is je smaak veranderd. Maar wanneer is iets eigenlijk van jou geworden?
Het begint vaak met een klein beetje weerstand. Je ziet een paar schoenen met een vreemde neus. Je weet wel, die schoenen met die kamelen tenen. Te puntig, te plat, of alsof iemand ze uit een vergeten kledingkast heeft gehaald. Je scrolt door. Een dag later draagt iemand ze onder een pantalon die je mooi vindt. De week erna zie je ze opnieuw, met een lange jas. Influencers die de kledingstukken promoten alsof het de mooiste dingen op aarde zijn. Opeens lijken je eigen schoenen een beetje saai.
Het vreemde is niet dat je van gedachten verandert. Het vreemde is hoe snel die nieuwe gedachte klinkt alsof je haar zelf hebt bedacht.
Natuurlijk is smaak altijd geleend. Van moeders die bepaalde kleuren afkeurden, van vriendinnen die al iets droegen voordat je wist hoe het heette, van films waarvan je jaren later nog precies één jas herinnert. Niemand ontwikkelt zich buiten de wereld.
Je vindt het niet mooi, je hebt het gewoon vaak gezien
Dit is wat er gebeurt. Je ziet iets lelijks op Instagram. Je blijft er even naar kijken, juist omdat het zo lelijk is. Je lacht erom. Instagram ziet alleen dat je bleef kijken en concludeert: dit wil ze. Dus krijg je er meer van. Elke dag. Vroeger hield dat vanzelf op: tijdschrift dicht, klaar. Een feed gaat nooit dicht.
Op een gegeven moment zie je influencers die het ook dragen. En dan komt het rare. Na twintig keer vind je het niet lelijk meer. Na vijftig keer wil je het hebben. Aan dat ding is niets veranderd. Het is nog steeds lelijk. Je hoofd houdt simpelweg van wat het kent, en verwart dat met mooi.
Zo ga je in drie weken van “wie draagt dit” naar afrekenen, en denk je ook nog dat het je eigen smaak was.
Ken je het gezegde “first they laugh, then they copy”? Vraag jezelf af: ben ik er ook zo een?
De mooiste dingen passen soms nergens bij

Een rommelmarkt heeft geen idee wat jouw vorige tien aankopen waren. Een museum weet niets van je opgeslagen outfits. Een vriendin met een totaal andere smaak kan een lamp geweldig vinden waarvan jij denkt: in welk huis zou je dit vrijwillig neerzetten?
Misschien loop je door. Misschien denk je er drie dagen later nog aan. Juist dat ongemak kan interessant zijn. Je hebt nog geen nette mening gevormd. Je weet alleen dat er iets blijft hangen.
Online is de verleiding groot om die twijfel over te slaan. Bij iedere stoel staat meteen een kamer waarin hij prachtig is gestyled. Bij iedere jas een persoon die eruitziet alsof ze nergens te laat komt. De context verkoopt de keuze alvast voor je.
In een winkel kun je een voorwerp vasthouden, terugleggen en merken dat je hand er toch weer naartoe gaat. Dat is minder efficiënt. Misschien ook waardevoller.
Kopen is niet hetzelfde als kiezen
Je kunt een interieur perfect samenstellen uit mooie dingen die op duizenden moodboards voorkomen en alsnog het gevoel hebben dat je ergens logeert. Alles klopt, behalve dat jij erin woont.
Andersom is een kamer met een geërfde vaas, een tweedehands stoel die eigenlijk te groot is en een foto in een onhandig lijstje soms overtuigender. Niet omdat rommelig automatisch persoonlijk is, maar omdat er keuzes in zitten waarvoor niemand je een stappenplan heeft gegeven.
Dat is misschien de enige bruikbare test wanneer je weer iets heel graag wilt hebben: zou je het ook mooi vinden als niemand had voorgedaan hoe je ermee hoort te leven?
Het antwoord hoeft niet altijd ja te zijn. Trends mogen je best op ideeën brengen. Je hoeft alleen niet ieder idee dat vaak genoeg voorbijkomt tot een persoonlijke ontdekking te verklaren.
Goede smaak is geen verzameling correcte spullen. Het is een geschiedenis van dingen die je aandacht verdienden — inclusief de keuzes waar je later hartelijk om moest lachen.




Opmerkingen