Minimalism is een leugen

Ik heb dus de Marie Kondo dinges geprobeerd. Ja, echt. Ik dacht: laat ik eens proactief zijn, wat structuur aanbrengen, mijn leven op orde krijgen. Beetje trots op jezelf kunnen zijn. Met ADHD kan je dat wel gebruiken, toch? Snap dat btw ook niet... of ik doe niks in huis of het moet meteen drastisch, maar oke.

Nooouuuuu. Het is helemaal niks voor mij.

Ik deed alles uit de kast en dacht al: shit, dit gaat niet werken. Drie uur later lag mijn hele garderobekast op mijn bed — alle shirts, alle broeken, alles. En dan pak je elke item op, je voelt eraan, en je vraagt jezelf af: "Geeft dit me een goed gevoel?"

Spark joy noemen ze het. Ik was al moe van het aanraken.

Dus alles waar het antwoord nee op was? Direct weg. Ik gooide dingen weg. Veel dingen. Die ene vintage sweater waar ik eigenlijk van hield? Weg. Die drie truien die ik nooit draag maar gewoon mooi vind? Weg. Die schoenen die niet passen maar zo sick zijn? Weg.

En toen ik klaar was, voelde ik me... shit. Niet beter. Niet zen. Gewoon shit.

Een jaar later kom ik er nog steeds achter dat ik dingen mis die ik toen heb weggegooid.

Dus ik ging naar mijn woonkamer. Dezelfde energie. Gooien weg, gooien weg, gooien weg. Alles wat "niet nodig" was. Mijn beige japandi setup zag er ineens uit als een tandartspraktijk — schoon, leeg, geen persoonlijkheid. Niet eens mooi leeg, gewoon depressief.

En toen deed ik het onvermijdelijke: ik viste dingen uit de vuilniszak en zette ze terug. Wtf, ik woon hier, dit is geen showroom!

En hier's wat niemand je zal vertellen: minimalism werkt alleen als je van leegte houdt. En veel mensen houden niet van leegte.

Iedereen zegt: "Oh het voelt zo goed, zo schoon, zo zen!" Maar voor mij voelde leegte niet zen. Leegte voelde gewoon... leeg.

Ik hou van dingen. Van mijn vintage spullen, mijn kristallen vaasjes, de honderd kaarsjes, dat ene statement bloemenboeket. Kleine dingetjes die kleur brengen in mijn beige setup. Spullen die het voelen als thuis in plaats van een lege tandartskliniek.

Kan Marie Kondo werken? Ja, zeker. Als je mentaal niet goed zit, ziet je huis er ook slecht uit. Been there done that. Dan is zo'n methode handig — in die periodes accumuleer je zoveel rotzooi dat je echt hulp nodig hebt.

Maar otherwise? Nee. Ik geloof er niet in.

Nu heb ik gewoon een huis vol dingen die ik hou van. Mijn kast ziet er chaotisch uit? Ja. Maar ik voel me er goed bij. Mijn woonkamer is beige en japandi met al mijn kleine spullen die eraan toevoegen? Dat voelt als thuis.

En dat is eigenlijk het enige wat telt.